Startpagina
Informatie
Doelstelling
Programma
Nieuws/Agenda
Interessegroepen
Museumgroep
Verslagen
Archief verslagen
Mevrouw Rie Jonges-Noome 50 jaar lid


Volgens de administratie van Vrouwen van Nu afdeling Beemster is Rie Jonges-Noome in 1958 lid geworden van de NBvP. Ze is in oktober dit jaar dus 50 jaar lid van Vrouwen van Nu, afdeling Beemster.

Zelf kan ze zich eigenlijk niet zo heel veel meer van die eerste periode herinneren. Ja, wel dat ze op een keer naar een middag van de Vrouwen toe ging en dat -net voor ze wegging- haar zoon Mart door de toevallig aanwezige melkmonsternemer uit de koelbak kon worden opgevist. Ze dacht dat dit de eerste keer was, dat ze een bijeenkomst bezocht had. "Maar, zegt ze"Aan de hand van zijn leeftijd kan het nooit vijftig jaar geleden zijn geweest, want mijn zoon was toen een peuter van drie en dan zou hij nu 53 zijn en dat is hij pas over drie jaar.

Ja, het geheugen waar het betreft gebeurtenissen van een halve eeuw geleden speelt wel eens parten. Wel kan ze zich nogl herinneren dat het altijd gezellig was tijdens de middagbijeenkomsten. Het was het enige uitje, dat de drukke boerin van de Middenweg, later de Jisperweg zich kon veroorloven. "Je had een éénmansbedrijf en je kon zo maar niet op vakantie gaan. Bovendien had mijn man al jong ernstige rugklachten en ik nam hem veel werk uit handen", vertelt ze. "Later kregen we gelukkig wat hulp aan onze oudste zoon".

Reizen
Uit een meer recent verleden diept ze de heerlijke vakanties op, die ze met Vrouwen van Nu maakte, bijvoorbeeld naar Oostenrijk en naar Griekenland. Die laatste reis was met het vliegtuig, maar vliegen, dát doet ze nooit meer, zo'n angst heeft ze tijdens de vlucht naar Griekenland uitgestaan. Echter, nu haar vaste reismaatje niet meer in staat is met de reizen mee te gaan, is er voor haar ook wel een punt achter gezet.

Op de fiets
Maar... ze is nu de koning te rijk nu ze weer op de fiets naar De Buurt kan rijden. Ze heeft namelijk een poosje geleden een beroerte gehad. Daarna was er een heleboel niet meer goed aan haar, maar het is wonderbaarlijk, zo heeft alles zich toch weer hersteld. In feite merk je er niets van, dat er aan haar spreekvermogen wat heeft geschort. Zelf zegt ze, dat het praten haar wel wat moeilijker afgaat. Tot haar grootste veroveringen op die akelige periode van ziekte is het feit, dat iemand haar weer op de fiets heeft kunnen krijgen. Zoiets bevrijdends!
Tijdens het gesprek over die moeilijke periode laat ze niet onvermeld, dat ze heel veel heeft te danken aan haar buurtjes. De meelevendheid, maar ook de daadwerkelijke hulp, die ze toen mocht ontvangen.

Praten over vijftig jaar lid van Vrouwen van Nu brengt als bijna vanzelfsprekend het fotoboek boven tafel. Nee, van de activiteiten van de club heeft ze eigenlijk helemaal niets. Maar wel komen er prachtige oude fotootjes te voorschijn. Foto's van drie kwart eeuw geleden, toen ze nog op de school aan de W.Sluislaan zat. En er was ook een schattig plaatje, waar ze op staat met de bokkenwagen. "Nee, ik mocht niet op het karretje meerijden. Dan bleef de bok stokstijf staan. Maar als je meeliep, dan wilde hij wel" legt ze uit.

Haar agrarische achtergrond verloochent zich dus zeker niet in de foto's. Zo laat ze een kiek zien van een koe die wordt gemolken. De melkster is Ries moeder. "Eigenlijk is die foto verkeerd afgedrukt" zegt ze. "Je hoorde aan de rechterkant van de koe te zitten bij het melken." In dit artikel is dat dus meteen gecorrigeerd.

 

Boerderij op de Middenweg
Ze was pas negentien toen ze met in het huwelijk trad met Kees Jonges. De reden: Kees kon een boerderij pachten op de Middenweg 25 in Noordbeemster. Dat was een buitenkansje! Oom Piet Met stopte namelijk met het bedrijf en wilde dat alleen een Jonges het van hem overnam. Daarom stapten zo snel in het huwelijksbootje. Twaalf jaar hebben ze in die boerderij gewoond. Rie herinnert zich hoe ook de buurtjes daar altijd voor elkaar klaarstonden: kinderen opvangen, helpen bij het kalveren enzovoort. "We hadden ongeveer 12 melkkoeien toen", legt ze uit "en één paard". In de hooitijd huurden we er een paard bij. Met de komst van de trekker veranderde er heel wat in het boerenbedrijf. Schoonvader Jonges, die zijn bedrijf op de Jisperweg had, was erg tegen de aanschaf van die nieuwerwetsigheid. Ook was hij tegen de komst van de melkmachine, die hij maar geldverspilling noemde. Toen hij 65 werd stopte hij met boeren en hebben we zijn bedrijf voortgezet aan de Jisperweg. Daar hebben we nog 28 jaar geboerd".
Op hun beurt werden ze weer opgevolgd door hun zoon Mart, maar die is er echter zeven jaar geleden mee gestopt. Reden: de steeds toenemende regelgeving.
Daarmee kwam dus een eind aan een ruim een eeuw durende Jonges-dynastie in de veehouderij.
De veestapel ging in zijn geheel naar een boer op de Veluwe, die al zijn vee was kwijtgeraakt door de Mond- en klauwzeerepidemie. Die was natuurlijk reuze blij met al die puike beesten uit de stal van een goede Noord-Hollandse veehouder. Op de markt weet je immers nooit wat voor vlees je in de kuip hebt als je een koe koopt. "
Afgelopen dus met het boerenbedrijf, dat in het leven van Rie Jonges-Noome zo'n belangrijkel plaats heeft ingenomen. Maar nog steeds hangen de herinneringen aan de glorietijd van de familie Jonges, veehouders in de Beemster, in een kastje aan de muur.


Ook zijn er herinneringen aan vroeger in de vorm van schilderijen: Rie Noome als jong meisje geportretteerd door nemand minder dan de bekende schilder Simon de Heer en een schilderij van de poort van Zwaansvliet, gemaakt door de Beemster schilder Jo Laan.