Het is langzamerhand een gewoonte geworden, dat leden van Vrouwen van Nu Beemster die zestig jaar lid zijn, eens de webmaster van deze site op visite krijgen om een gesprekje met ze aan te knopen. Dit keer kreeg Vrouwke Scheringa-de Wit, geboren op 19 oktober 1918 en vanaf 1948 lid van de vereniging, bezoek. Het was een pittig gesprek waarbij veel aan de orde kwam, te veel om allemaal in dit artikel te verwerken. Ondanks haar leeftijd heeft Vrouwke nog steeds een open oog voor alles wat er in de wereld gebeurt.

Toen Vrouwke de Wit uit Beets in 1945 trouwde met Jan Dirk Scheringa was ze al niet meer zo'n piepjonge bruid. Eerlijk gezegd, had ze er tot dan toe nog geen oren naar gehad. Ze werkte al tien jaar in het Provinciaal Ziekenhuis Santpoort 'Meerenberg' waar psychiatrische patiënten verpleegd werden en wat haar betreft had ze het er best naar de zin. Maar de wederzijdse moeders dachten er anders over. Zoon Jan Dirk en dochter Vrouwke moesten maar eens met mekaar kennis maken en dan zat er misschien toch nog wel een trouwtje in.

Jan Dirk was, net als zijn aanstaande bruid, daar eigenlijk nog niet zo op gespitst. Ja, achter de meisjes aan; dat wilde hij wel, maar geen vaste verbintenis. Vrouwke stelde bij de kennismaking als voorwaarde, dat Jan Dirk geen domme jongen mocht zijn. Nou, dat viel alleszins mee!. Jan Dirk bleek juist heel slim en heer en meester op zijn boerenbedrijf met ruim 40 koeien en een heleboel schapen. "Schapen hadden zijn voorliefde" vertelde Vrouwke. "Ze waren zijn specialiteit. Hij kende ze allemaal bij naam. Als hij ergens op de markt een schaap zag, dat niet zo erg helder uit de ogen keek, zag hij toch dat hij er wel kwaliteit in zat. Dan kocht hij het schaap voor een habbekrats en op de boerderij fokte hij het helemaal op, waarna het weer een hoge handelswaarde had. " Ja, echte koopmansgeest had Vrouwkes Jan Dirk en de boerderij floreerde.

Lezen
Als vrouw van een middelgrote boer hoefde Vrouwke niet te helpen op het bedrijf. Zoals in die tijd ook traditie was, werd ze lid van de toen nog zo geheten Bond van Plattelands Vrouwen, waar ze ook nog zes jaar het penningmeesterschap heeft behartigd. Lid is ze nog steeds, maar ze gaat niet meer naar de bijeenkomsten. Ze blijft lid om de club, waar ze al zoveel jaar lid van is geweest: om te steunen, maar ze leest wel altijd vol interesse het programmaboekje en de bladen, die ze toegezonden krijgt.
Lezen is trouwens haar favoriete bezigheid geworden. Overal om haar heen liggen boeken en op de tafel stapels kranten. Haar favoriete schrijver is Paul Gallico. Ze heeft van iemand een boek van hem gekregen en dat leest ze nu in het Engels. "Ik weet niet alle woorden," zegt ze."maar met wat ik weet, kan ik toch aardig uit de weg".

Handwerken heeft ze ook veel gedaan, zoals deze prachtige wollen trui, waar ze zelf de wol voor heeft gesponnen en in alle kleuren van de regenboog geverfd, vaak met natuurlijke kleurstoffen, zoals uien, paardebloemen en fruitekruid. Met de naald kon ze overigens ook altijd goed opschieten. Voor Vrouwen van Nu heeft ze wel meegedaan aan een modeshow, waarbij ze een zelf gemaakt mantelpak showde.

Afscheid
Jammer genoeg is ze niet meer zo goed ter been. Enige tijd geleden heeft ze haar been gebroken en vanaf die tijd is het sukkelen geblazen met de benenwagen. Nu zit ze veel in haar gemakkelijke stoel voor het raam. "Toch ben ik blij, dat het in mijn benen zijn en niet in mijn hoofd", zegt ze " In de familie komt namelijk vaak schizofrenie voor en daarom hebben wij bewust geen kinderen genomen.

Natuurlijk denk je op die leeftijd ook aan het afscheid. Jan Dirk is al in 1991 overleden en ze zit dus al zo lang alleen. Ze is echter tevreden op de plek, waar ze haar hele huwelijk al heeft gewoond en moet er niet aan denken dat ze naar Middenbeemster zou moeten verhuizen. "Ik heb een vriendin die al jaren zorgt, dat ik alles in huis heb en die de boel bijhoudt. Ik ben niet bang voor de dood. Eerlijk gezegd verlang ik er naar. Ik wil wel eens zien hoe het er aan de 'andere kant' toegaat."

Erny van de Kleut