15 oktober 2010

Als contactvrouw van een van de interessegroepen, de museumclub, moet je ook eens jouw neus laten zien en dat is zeker geen opgave, want het uitje van donderdag 14 oktober was een heel gezellige dag met tien dames van Vrouwen van Nu Beemster. De bestemming deze dag was het Instituut voor Beeld en Geluid in Hilversum. We gingen met de bus en de trein en hadden op weg daarheen natuurlijk elkaar van alles te vertellen, zodat de reistijd van ongeveer anderhalf uur zo voorbij was en we voor het kakelbonte paleis van beeld en geluid aankwamen.

Op het Centraal Station Amsterdam werd tijdens het nuttigen van een stationsbakkie koffie even twintig minuten gewacht op de rechtstreekse verbinding naar Hilversum Noord, waar het Intituut binnen slechts een paar minuten te voet bereikbaar bleek. Joke Akkerman en Elly Spros bleken de reis ook weer tot in de puntjes geregeld te hebben. Als volgzame eendjes trad de rest van het gezelschap in hun voetsporen.

Bij de kassa van Beeld en Geluid kregen we bij het toegangskaartje allemaal een ring. Die was nodig om de diverse attracties op beeldscherm te kunnen bekijken.e ring moest eerst geactiveerd worden bij deze zuilen.

Digitale gidsen
Bij de aanmelding kon ook een keus gemaakt worden uit een rijtje digitale gidsen, die de ringdragers tijdens de rondgang via beeldschermen door het museum zou begeleiden. Er kon een keus gemaakt worden tussen bijvoorbeeld Astrid Joosten of Jochem van Gelder en nog een stuk of wat televisiesterren, waaronder zelfs de meiden van hallal. Mijn keus viel op Frits Sissing, toch wel een aardige jongeman, die ik op de televisie als presentator van onnozele spelletjes als: Wie is de mol? wel eens voorbij heb zien schuiven.
Bij de activering kon ook een emailadres worden opgegeven en dan zou Frits later zorgen dat, datgene wat aan programma's was aangeklikt met een link naar je eigen mailbox gestuurd wordt om nog eens rustig thuis te bekijken.

Maar eerst gingen we een kopje koffie drinken in het restaurant, dat allerlei heerlijke consumpties in de aanbieding had.

Bij mooi weer kan buiten op het terras aan de vijver worden gezeten, maar daar was het nu toch wel een beetje te koud voor.

De kakelbonte ramen zijn op de keper gezien heel fascinerend. Het blijken losse glazen voorzetramen te zijn, waarin elk raam een apart reliëf verbergt.

Gewapend met een plattegrond van het gebouw gingen we na de koffie de schemerverlichte zaal in. Overal geluid en overal beeld, zoals trouwens de tenaamstelling van dit museum ook belooft. Overal waren beeldschermen opgesteld met scanners, waarop de ring even moest worden gehouden, ongeveer net zo als bij de OV chipkaart, Daarna verscheen de digitale gids en het was ook nog mogelijk van gids te veranderen.
Deze reportage over wat er allemaal te zien is, heeft echter heel weinig zelfgemaakte foto's. Er wordt namelijk stevig op gelet, dat niet gefotografeerd wordt. Maar even in een nachtblauwe gang lukte het toch de dames te kieken terwijl ze de plattegrond bestudeerden.

Als reden van het fotoverbod geven de in wit costuum gestoken dames en heren op, dat op alle zich hier bevindende apparaten, beelden en interieur auteursrechten rusten, Rechten, waar bijvoorbeeld Mies Bouwman wel de hoogste eisen op tafel heeft gelegd.

Misschien dat het aanbod van filmbeelden wegens die rechten toch wel wat beperkt is. Waar ergens gesproken wordt van bijna een miljoen beelden, zagen we maar heel kleine fragmentjes en soms meerdere keren dezelfde voorbij onze ogen trekken.

Vooral voor de jeugd was het interessant. Filmpjes van oude kinderprogramma's bekijken, maar ook allerlei spelletjes doen en opdrachten op audio-, foto- en filmgebied uitvoeren.

Als je zo'n zaal voor het eerst binnen loopt denk je nooit genoeg tijd te hebben om alles te bekijken, maar na een poosje wordt het allemaal toch wel heel erg veel beeld en vooral geluid. Zeker als van de muur over de hele breedte van de zaal opeens een scherm van wel vijftig meter naar beneden zakt waarbij op een super-super-breedbeeldscherm filmfragmenten getoond worden, voorzien van indrukwekkende maximale geluidstechniek.

Gewoon eigenlijk een beetje teveel van het goede en je krijgt verlangen naar eventjes in een stilteruimte te kunnen verkeren. Je kunt wel een toevlucht zoeken in één van de boxen waar langere stukjes TV amusement worden vertoond en waar je even onderuitgezakt naar kunt kijken, cabaretliedjes van Annie M.G. of cabaretacts, maar ook daar moet het geluid flink aanstaan om over het rumoer in de zaal uit te komen. .

Om half vier was daar weer het uur van vertrek... heerlijk weer even in de buitenlucht met dan wel wat verkeer op de autoweg naast het gebouw van Beeld en Geluid en een langsstormende trein op het station van Hilversum Noord, maar ook nog een klein stukje de rust van de herfst naast het perron.

Het was een prachtige trip geweest, met dank aan de leidsters Joke en Elly. In januari staat een muzeumbezoek gepland. Daarover later mededelingen.

Erny van de Kleut
contactvrouw museumgroep.