Woensdag, 25 januari 2012

Het is voor een bijeenkomst van Vrouwen van Nu altijd leuk iemand te vinden, die Beemsterling is (of geworden) en iets interessants over zijn/haar beroep kan vertellen. Op de jaarvergadering was het inderdaad gelukt een inwoner van de Beemster uit te nodigen als gastspreker: Frances Allan. Zij vertelde dat ze hier sinds twee jaar woonachtig is en zich er al helemaa thuisvoelt. Dat is voor een deel zeker toe te schrijven aan het feit, dat zij en haar echtgenoot (die als massagetherapeut aan huis gevestigd is), betrokken zijn bij de activiteiten van buurtvereniging Noordbeemster.

Zelf is Frances meer flexibel bij het uitoefenen van haar beroep. In heel Noord-Holland kan zij ingezet worden. Ze is namelijk doventolk. Zo kan ze helpen bij belangrijke gesprekken of informatieverstrekking bijvoorbeeld zijn bij een universitieit, een conferentie of een rondleiding. Maar het zijn niet alleen dove mensen, die een beroep op haar kunnen doen. Het zijn bijvoorbeeld ook gehandicapte mensen, die zelf geen macht over hun spraakvermogen (meer) hebben en niet alleen dove kinderen maar ook kinderen met een handicap zijn gebaat bij haar tussenkomst. Bijvoorbeeld bij kinderen met het syndroom van Down zijn de mondspieren vaak onderontwikkeld, maar gebaren met hun handen kunnen ze vaak wel. Vaak kunnen de kosten opgenomen worden in het PGB.
Nog wat meer gespecificeerd: Frances is Nederlands doventolk. Het blijkt namelijk dat de gebaren die in Nederland gebruikt worden niet dezelfde zijn als die in andere landen. Ook de manier van handen gebruiken verschilt. In Nederland kan het met één hand af, maar in Engeland zijn beide handen nodig. Dat is lastig als je ook microfoon moet vasthouden. Door haar ervaring is Frances nu ook de Engelse doventaal machtig geworden.

Mimiek
Tijdens haar praatje volgden alle aanwezigen haar informatie zeer aandachtig en muisjesstil. Het was niet alleen interessant te horen wat zij vertelde, maar de handbewegingen en de mimiek die Francis bij haar betoog gebruikte, waren zeer boeiend. "Je moet als je tegen een doof iemand spreekt hem/haar altijd goed aankijken, want de mondhouding en de gelaatsuitdrukking onderstrepen de gebaren die jemaakt", vertelde ze. Aan de hand van wat ze vertelde rezen veel vragen. Bijvoorbeeld hoe werkwoorden bij doventaal worden gebruitkt. Dus bijna helemaal niet. Ze gaf een voorbeeld. "Als ik'Er ligt een boek op de tafel' moet vertalen, dan begin ik bij het eind. Ik laat eerst een tafel zien, dan het geboor voor 'op' en dan een opengeslagen boek. Wat velen heel moeilijk leek is het feit, dat je dus achteraan een zin begint en dan naar voren werkt. "En hoe is het dan met de daaropvolgende zin?" werd gevraagd. "Die moet ik opslaan in mijn hoofd, want eerst moet natuurlijk de vorige goed aangeven. Het lijkt heel moeilijk, maar dit hoort bij de training.

Door het feit, dat ze een jaar geleden moeder is geworden heeft Francis zich als hobby ook bekwaamd in de babygebaren taal en vond dat ongelooflijk inspirerend. Babies kunnen namelijk al veel eerder met de omgeving communiceren door gebaren. Enthousiast is ze direct met haar zoon aan het werk gegaan, maar deze ontwikkelt zijn taalgebruik op zo'n snelle manier, dat zijn interesse eigenlijk niet ligt bij babygebaren. Hij herkent de gebaren wel, maar hij zegt liever de woordjes, die hij zich al heel snel machtig heeft gemaakt. Jammer voor Frances dus, maar het is ook zo, dat spreken en niet het gebaren het hoofddoel bij de taalontwikkeling van een baby is. Overigens is ze bij de peuteropvang in Middenbeemster betrokken waar ze met de kleintjes communiceert via de gebarentaal en dat is voor de leidsters zowel als voor de ouders een heel bijzondere ervaring. Ze geeft ook cursussen, zie daarvoor haar website www.maanenzongebaren.nl

Ongetwijfeld zullen de leden van Vrouwen van Nu Beemster bij het zien van het journaal voor dove mensen nog wel eens terugdenken aan de lezing van Frances. Het was heel boeiend om allemaal te horen vertellen.

Voorzitter Dieta overhandigde haar een welverdiend prachtig boeket bloemen.